«لغت نامه دهخدا»
[خُ مُ] (حامص مرکب)( 1)عمل خدابیامرزی گفتن عمل خدابیامرزی خواستن (یادداشت بخط مؤلف): خدایش بیامرزاد آن خواننده را چون بخواند نویسندهء عاجز مسکین را بخدابیامرزی یاد آرد آمین (دیباچهء دیاتسارون) ( 1) - مصدر غیرمرکبی از است؛ « خدابیامرزی خواستن » و « خدابیامرزی گفتن » فعل معینی برای خدابیامرزی در زبان فارسی وجود ندارد آنچه متداول است به تنهایی حاصل مصدر مرکب است « خدا بیامرزی » ولی ترکیب.