خدابین

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (نف مرکب) آنکه در کارها به خدا توجه دارد متوجه بحق مقابل خودبین خداشناس : مبین در خود که خودبین را نظر نیست خدابین شو که خود دیدن هنر نیست نظامی خدابین شو که پیش اهل بینش تنک باشد حجاب آفرینشنظامی - امثال: هیچ خودبین خدابین نبود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر