«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (نف مرکب) آنکه در کارها به خدا توجه دارد متوجه بحق مقابل خودبین خداشناس : مبین در خود که خودبین را نظر نیست خدابین شو که خود دیدن هنر نیست نظامی خدابین شو که پیش اهل بینش تنک باشد حجاب آفرینشنظامی - امثال: هیچ خودبین خدابین نبود.