«لغت نامه دهخدا»
[خُ فُ] (اِ مرکب)فروشندگان حق تعالی در آن کنایه است از صوفیان زراق که بظاهر خود را بیارایند (برهان قاطع ||) ریاکاران و آنان که در ظاهر متدین و در باطن بی اعتقاد باشند (ناظم الاطباء ||) اهل تصوف و معرفت (شرفنامهء منیری ||) آنان که دعوی خدایی کردند، یعنی شداد و نمرود (از برهان قاطع) آنان که ادعای الوهیت کردند (از ناظم الاطباء) صاحب آنندراج می گوید: است که بمعنی اظهارکنندهء « یارفروش » معنی اخیر از لفظ خدایی فروشان مستفاد می شود نه خدافروشان مگر آنکه بگوییم از قبیل یاری مستعمل است.