«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (اِخ) نام یکی از بزرگان دربار بابر است توضیح آنکه بابر در 25 شعبان سال 860 ه ق بقصد طواف مرقد امام رضا (ع) مدتی در باغ سفید بمشهد منزل گزید و بعد بباغ مختار رفت و ماه صیام را در آنجا گذراند و عید صیام را نیز در مشهد گرفت و برتق و در خلال این احوال چند نوبت میان امراء و ارکان دولت صورت مخالفت روی نمود و این معنی » فتق کار ضعفاء همت گذاشت موجب ملال خاطر آن مهر سپهر سلطنت و استقلال گشت گاهی بلطف و گاهی بعنف ایشان را ملامت می فرمود لاجرم امرای عظام بصلح و صفا راضی شده از یکطرف امیر خدای داد و امیر شیرحاجی و پهلوان حسین دیوانه از جانب دیگر امیر شیخ ابوسعید و برادر امیر حسین علی و خواجه وجیه الدین سمنانی بروضه منورهء قدوه خاندان پیغمبر آخرالزمانی درآمدند و لوازم عهد و پیمان در از حبیب السیر چ کتابخانهء خیام ج 3 ) « میان آوردند که مدت العمر نسبت بیکدیگر بد نیندیشند و در مقام خلاف و نفاق نباشند ( ص 56.