«لغت نامه دهخدا»
[خُ دِ حُ سَ] (اِخ)(امیر) نام یکی از سرداران امیر تیمور گورکانست که در خدمت مولای خود بسالتها نمود و از آن جمله است موارد زیر: چون امیر تیمور بشیراز بود، سپاه اوزبک در ماوراءالنهر سر بشورش گذاشتند و فتنه ها کردند خبر شورش آنها در شیراز به امیر تیمور رسید او در ساعت، امیر عثمان عباس را با سی هزار سوار از راه یزد بجانب سمرقند روانه کرد و خود نیز نهضت نمود و از ری و خراسان عزم ماوراءالنهر کرد و از آنجا بسمرقند رفت و در سمرقند امیر خدای داد و شیخ علی بهادر را بتعاقب توقتمش خان مأمور گردانید و آنان تا منزل بولان شتافتند و سر و زنده بسیاری از دشمنان گرفتند و نیز بسال 792 ه ق امیر تیمور امیر سلطانشاه و خدای داد حسینی و امیر شمس الدین عباس و برادرش امیر عثمان را با جمعی دیگر از امراء و بیست هزار سوار جهت دفع قمرالدین بجانب مغولستان فرستاد ایشان اطراف و جوانب مغولستان را پیمودند و چون از جنگ بین اولجایتو غامچلکاچی و قمرالدین با خبر شدند، به تعقیب قمرالدین پرداختند چون قمرالدین از آب ارتیش گذشته بود، بکنار آب ارتیش رهسپار شدند و سپس بسمرقند بخدمت امیر تیمور بازگشتند (از حبیب السیر چ کتابخانهء خیام ج 3 ص 445 ) برای اطلاع بیشتر از کارهای او به 578 و 579 همان جزء رجوع شود ،538 ،537 ،531 ،498 ،467 ، حبیب السیر ص 464.