«لغت نامه دهخدا»
[خَ جَ] (اِخ) الکبری مشهور به ام المؤمنین، اول زن پیغمبر اسلام است که دختر خویلدبن اسدبن عبدالعزی بن قصی از اشراف قریش بود مادر مشارالیها فاطمه بنت زائده الاصم از اولاد عامربن لؤی است بزمان جاهلیت خدیجه را طاهره می گفتند و حضرت رسالت به او داد قبل از بعثت این زن به ازدواج پیغمبر اسلام درآمد و حضرت صدیقهء طاهره فاطمهء زهرا و قاسم و طیب و « کبری » لقب طاهر از بطن اوست خدیجه کبری پیش از همهء زنان قبول اسلام و ایمان نمود و مدت 24 سال و اندی دورهء زندگی او با پیغمبر بود و بعد از آن بسرای دیگر شتافت از وسائل ظاهری که موجب پیشرفت کار نبوت شد، ثروت خدیجه را ذکر کرده اند عایشه روایت می کند که پیغمبر همواره خدیجه را وصف و ثنا می کرد تا روزی غیرت بر من عارض شد و رشک بردم و گفتم: خدیجه بیش از پیرزنی نبوده است، خداوند عالمیان مر ترا بهتر از آن عنایت کرده پیغمبر اسلام دلتنگ شد و گفت: نه، والله ببهتر از خدیجه تاکنون نایل نشده ام در وقتی که تمام مردم کافر بودند، او مرا تصدیق می کرد در اوانی که هیچکس بمعاونت من نمیپرداخت او به ثروت خود با من مؤاسات کرد و خداوند از بطن او چند فرزند بمن عطا فرمود عایشه گفت: چون این کلمات را از حضرت پیغمبر استماع کرد بر خود مخمر کردم که من بعد از خدیجه بد نگویم خدیجه سه سال قبل از هجرت در سن شصت وپنج سالگی در مکهء معظمه بدار بقا شتافت بنابراین تاریخ مزاوجت او با حضرت رسول، بیست وهفت سال و چند ماه قبل از هجرت اتفاق افتاده است خدیجه الکبری، زنی عاقل و باثروت بود و پیغمبر اسلام در حق او گفته است: خدیجه خیر نساء عالمها (از خیرات حسان ج 1 ص 111 ) : از سر زهد و صفا در شخص او هم خدیجه هم حمیرا دیده امخاقانی.