خردگاه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ) خیمهء کوچکی که در درون خیمهء بزرگی برپا کنند (ناظم الاطباء ||) آن جای از سینهء شتر که در وقت خوابیدن بزمین رسد و مانند کف پای او باشد (ناظم الاطباء) پینه گاه شکم شتر || سم چارپا که چدار را بر آن بندند بندگاه دست و پای ستور (ناظم الاطباء) : برون کند خرد از خردگاه آهوشکل فروکشد طرب از طره جای عیش لگام ابوالفرج رونی (از فرهنگ جهانگیری) سِنْع؛ خردگاه دست فدع؛ کجی خردگاه دست و پای چندان که کف دست و پا چپ رو به برگردد انفداع؛ کج گردیدن خردگاه دست و پای ستور هجار؛ رسن که در خردگاه پای شتر بسته بر تهیگاه یا به تنگ آن بندند وظیف ممصوص؛ خردگاه باریک دست و پای ستور (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر