«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ن مف مرکب) خاردار (ناظم الاطباء) چیزی که آن را بخس پوشیده باشند (آنندراج) : چشمهء امید را خس پوش دیدن مشکل است صائب (از آنندراج) زلف و خط نگذاشت کافتد چشم ما بر روی یار موج جوهر دایم این آئینه را خس پوش داشت صائب (از آنندراج ||) مردم فرومایه و رذل که به لباس مردمان نجیب و شریف درآیند (ناظم الاطباء) مردم سخت رذل و فرومایه و هرزه کار (یادداشت بخط مؤلف ||) دشنامی است و عوام خزپوش گویند (یادداشت بخط مؤلف (||) حامص مرکب) استخفای عیب || کار قبیحی که به محسنات اصلاح آن دهند || پنهانی قبایح بمکر وحیله (ناظم الاطباء ||) نفاق (فرهنگ خطی) - آتش خس پوش؛ آتش که بزیر توده خس و خاشاک پنهان باشد : چند از آتش خس پوش برانگیزی دود ای بخوش جوهری آئینه حسن تو مثل عرفی (از آنندراج) - شعلهء خس پوش؛ شعله ای که زیر خس پنهان باشد : محبت شعلهء خس پوش خواهد کاشکی من هم سری از جیب خاکسترنشینان برنمی کردم طالب آملی (از آنندراج).