«لغت نامه دهخدا»
[خَ فَ] (ع ص، اِ) چشم برکنده (منتهی الارب ||) چاهی که در زمین سنگناک کنند و آب آن جوش زند و قطع نشود ج، خُسُف (از منتهی الارب).