«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ) مادرزن (برهان قاطع ||) مادرشوهر (برهان قاطع) خَشامَن || دو تند و تیز (از برهان قاطع) : در راه مدح ذاتت کلکم ببین که دایم از پای فرق سازد در وقت رفتن خش شمس فخری || بیخ بغل ابط (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) کش (انجمن آرای ناصری) : دست شاعر به خش برد صله را سوزنی شاعری است دست به خش سوزنی (از جهانگیری).