خش

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ) مادرزن (برهان قاطع) خَشامَن رجوع به خشامن شود : تازیانه دوتا چو  خسر موش اندرشکسته چون  خشمنجیک دست خوش زمانه برکنده و شخوده روی از طپانچه زن ریش از کشیدن خش شمس فخری (از آنندراج ||) مادرشوهر (برهان قاطع) خَشامَن رجوع به خشامن شود (|| ص) نوعی کتابت برای کلمهء خوش است یعنی خوب نیک خوش || خشک (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر