«لغت نامه دهخدا»
[خُ اَ] (اِ مرکب) علفهای خوشبوی خشک (از ناظم الاطباء ||) آن قسمت از توابل که خشک است چون فلفل و دارچین و زیره نه ترچون پیاز و سیر افحاء (دستوراللغه) خشک افزار خشک اوزار.