اخترگر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ گَ] (ص مرکب) منجم. عالم احکام نجوم. فال گیر :
نه رهنمای بکار آیدش نه اخترگر
نه فال گوی بکار آیدش نه کارگذار.
عنصری.