همت پرست

«لغت نامه دهخدا»

[ هِمْ مَ پَ رَ] (نف مرکب)باهمت. بلندهمت :
من غلام آن مس همت پرست
که به غیر از کیمیا نارد شکست.مولوی.
رجوع به همت شود.