هم درود

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دُ] (ص مرکب) دو تن که یکدیگر را درود گویند. دوست.
- هم درود آمدن؛ یکدیگر را خوش آمد گفتن :
چو با یکدگر هم درود آمدند
به آن آب چشمه فرودآمدند.نظامی.