«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ شَطْء، بمعانی شاخ و برگ درخت و کشت، و آنچه در گرد ریشه های درخت برآید. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به شط ء شود.
