«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ شَظّ، بمعنی بقیهء روز. || جِ شظیظ، بمعنی جوال بسته و غیره. (از اقرب الموارد). رجوع به شظ و شظیظ شود. || گویند: طاروا اشظاظاً؛ یعنی پراکنده و متفرق شدند. (از اقرب الموارد).