«لغت نامه دهخدا»
[اَ کِ خوَشْ / خُشْ نَ مَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اشک پرسوز که از درد آید. (هفت قلزم). اشک شور که از درد فراق دوستان زاید. (رشیدی).