اشک خونین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اشک سرخ. (آنندراج) :
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوائی دارد.
حافظ (دیوان چ قزوینی - غنی ص84).
و رجوع به اشک پیازی و اشک جگرگون و اشک حنائی و اشک خون آلوده و اشک خونی شود.