اشک شکرین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ شِ کَ / شِکْ کَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) اشک شادی. گریهء شادی. (مؤیدالفضلا) (شرفنامهء منیری). اشک گلگون. (فرهنگ ضیاء) :
بس اشک شکرین که فروریزم از نیاز
بس آه عنبرین که بعمدا برآورم.خاقانی.
و رجوع به اشک شادی و اشک طرب و اشک شیرین و اشک شکری شود.