اشک فشاندن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ / فِ دَ] (مص مرکب) اشک ریختن. اشک باریدن. اشک افشاندن :
شمع روشن شد چو اشک از دیدهء بینا فشاند
خوشه ای برداشت هر کس دانه ای اینجا نشاند.
صائب (از آنندراج).