اشگفیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ گِ دَ] (مص) شکفتن گل. (از آنندراج) :
همچون شکوفه چشم سپیدم در انتظار
تا می ببندد آنچه نخست اشکفیده بود.
اثیرالدین اخسیکتی (از آنندراج).