اصاغی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ](1) (اِخ) شهریست. (منتهی الارب). نام جایی است در شعر ساعده بن جُؤَیّه الهذلی، قال :
ولو انه اذ کان ما حم واقعاً
بجانب من یحفی و من یتودد
لهن بمابین الاصاغی و منصح
تعاوٍ کما عج الحجیج الملبد.
(از معجم البلدان).
(1) - ضبط آن بضم همزه و کسر غین نیز آمده است.