اصت

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع مص) بی روییدگی شدن زمین، و این را وقتی گویند که در آن تره و گیاهی نباشد. (منتهی الارب). اصت زمین؛ نبودن تره و گیاه در آن. (از قطر المحیط). بی گیاه شدن زمین. بی تره و بی گیاه شدن زمین.