«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ اِخْ نُصْ صَ] (اِخ) گروهی از دانشمندان بزرگ اسلام که در اواسط قرن چهارم هجری انجمنی مخفی در بصره و بغداد تشکیل دادند و هدف آنان نشر فلسفه در میان مسلمانان بود تا از این راه خرافات و اوهامی را که با اسلام درآمیخته بود از آن بزدایند. نام های این گروه که بیشتر آنان ایرانی بودند برحسب گفتار ابوحیان توحیدی چنین است: 1 - ابوسلیمان محمد بن معشر بستی، معروف به مقدسی. 2 - ابوالحسن علی بن هارون زنجانی. 3 - ابومحمد مهرجانی. 4 - عوفی. 5 - زیدبن رفاعه. دیگران نیز نامهای آنان را بصورت های دیگر آورده اند. رجوع به اخوان الصفا در همین لغت نامه و تتمه صوان الحکمه ص 64 ببعد (حاشیه) و تاریخ علوم عقلی در اسلام تألیف ذبیح الله صفا شود.