اصحاب اعراف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ اَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) و نادی اصحاب الاعراف (قرآن 7/48)؛ و آواز دادند یاران اعراف. بگفتهء برخی از مفسران گروهی باشند که سیّآت و حسنات ایشان یکسان باشد، سیّآتشان قاصر باشد از دوزخ و حسناتشان بحد وصول بهشت نبود. خدای تعالی ایشان را آنجا بدارد. چون حساب خلایق بکند ایشان را برحمت به بهشت فرستد. ایشان آخرین کسان باشند که به بهشت شوند. (از تفسیر ابوالفتوح چ قمشه ای ج4 ص377). و رجوع به اعراف و همان کتاب صص 377 - 379 شود.