اصحاب اطراف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ اَ] (اِخ) گروهی بودند که دربارهء قدر از مذهب حمزه پیروی میکردند ولی پس از چندی بدین رای گرویدند که هر آنکه احکام شریعت را از اصحاب اطراف عالم نیاموزد معذور است و بهمین سبب بدین نام خوانده شدند. و رئیس آنان غالب بن شاذان از مردم سیستان بود. و رجوع به اطرافیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج1 ص206 و اعتقادات ص 48 و تعریفات ص 19 شود.