اصحاب مشأمه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ مَ ءَ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) اصحاب مشئمه. اصحاب دست چپ، یا کسانی که بر خود شوم باشند: و اصحاب المشأمه ما اصحاب المشأمه. (قرآن 56/9). ابوالفتوح آرد: و هی مفعله من الشؤم، عرب دست چپ را بشومی خوانند، قال الشاعر:
السم و الشرفی شومی لدیک لهم
و فی یمینک ماءالمزن و الضرب.
و منه الشام و الیمن، برای آنکه شام بر دست چپ کعبه است و یمن بر دست راست کعبه و مراد آنانند که ایشان را بر دست چپ به دوزخ برند. و گفتند: آنانند که نامه های ایشان بدست چپ دهند در قیامت. حسن گفت: آنان باشند که بر خود شوم باشند و عمر ایشان در معصیت گذشته باشد. (از تفسیر ابوالفتوح چ قمشه ای ج9 ص313). و رجوع به اصحاب شمال شود.