«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ مُ عَلْ لَ تِ سَ عَ] (اِخ) هفت تن از شاعران روزگار جاهلیت عرب بودند که هر یک قصیده ای غرا سرودند و برحسب رسم معمول آن دوران آنها را از در کعبه بیاویختند که واردشوندگان آنها را ببینند و مایهء شهرت و افتخار آنان گردد و پس از نزول قرآن از بیم رسوایی قصاید خود را پنهانی بردند چنانکه در کتب مربوط مشروحاً نگارش یافته است و همین قصاید است که در السنهء اهل علم به سبعهء معلقه و معلقات سبعه مشهور و بارها چاپ شده است و شرحهای بسیار بر آنها نوشته اند، بالجمله آن هفت تن عبارتند از: امرؤالقیس و طرفه بن عبد بکری و زهیربن ابی سلمی مزنی و لبیدبن ربیعهء عامری و عمروبن کلثوم ثعلبی و عنتره بن عمروبن معاویه بن شداد و حارث بن حلزهء یشکری. (از ریحانه الادب).