اضرط

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ع ص) مرد سبک ریش باریک ابرو. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنکه دارای ریش سبک و ابروی باریک باشد. مؤنث: ضَرْطاء. (از اقرب الموارد). ج، ضُرْط. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). و رجوع به ضرطاء و ضرط شود. || (ن تف) تیزدهنده تر.
- امثال: اضرط من عنز.
اضرط من عیر.
اضرط من غول.