«لغت نامه دهخدا»
[اَطْ] (ع اِ) جِ طوخ، بمعنی دم. دنبال. || کلمهء دخیل است که در روزگار دولت ممالیک داخل عربی شده است. در آن هنگام رسم بود که در پیشاپیش صاحبان پایگاههای بلند جزو موکب آنان نیزه ای می بردند که بر فراز آن کره ای زرین بود و رتبهء کسان را نشان می داد چنانکه بر نیزهء موکب وزیر سه طوخ بود. (از متن اللغه).