«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عُشّ، بمعنی آشیانهء مرغ از هیمه که بر شاخ درخت باشد. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || یقال: تلمس اعشاشک؛ یعنی بجو سبب گناه در اهل خود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).