«لغت نامه دهخدا»
[اِ فَ] (ع مص) خمانیدن شاخ غاف و جز آن را. (منتهی الارب). کج کردن شاخ. و عبارت اللسان: «اغاف الشجره؛ امالها من النعمه و الغضوضه». (از اقرب الموارد). || کج شدن شاخها براست و چپ: اغیفت الشجره. مثل غافت. غافت الشجره؛ مالت اغصانها یمیناً و شمالاً. (از اقرب الموارد).