اغم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ غَم م] (ع ص) تنگ پیشانی و گردن از فرورفتگی موی. مؤنث: غَمّاء. (آنندراج). اغم الوجه و القفا؛ تنگ پیشانی و گردن از فرورفتگی موی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنکه موی بسیار دارد بر پیشانی و قفا. (المصادر زوزنی) (مهذب الاسماء نسخهء خطی). آنک موی بسیار دارد بر پیشانی و قفا. (تاج المصادر بیهقی). بسیار موی بر پیشانی و بر قفا. (یادداشت بخط مؤلف). || سحاب اغم؛ ابر بی رخنه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ابر بدون بریدگی. سحاب اغم؛ ای لا فرجه فیه. (از اقرب الموارد).