اغویه

«لغت نامه دهخدا»

[اُغْ وی یَ] (ع اِ) سختی. (آنندراج). سختی و بلا. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بلا و سختی. (از اقرب الموارد). || هلاک. (آنندراج). مهلکه. (از اقرب الموارد). یقال: وقع الناس فی اغویه. جِ اَغاوِی. (اقرب الموارد). || گو که برای شکار دد کنند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مغاکی جهت شکار شیر و دد. زبیه. (از اقرب الموارد).