افسرپرست

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سَ پَ رَ] (نف مرکب)تاج پرست. پرستندهء تاج و افسر :
ز ماهی تا بماه افسرپرستت
ز مشرق تا بمغرب زیر دستت.نظامی.