«لغت نامه دهخدا»
[اَ خوا / خا دَ] (مص مرکب) فسون خواندن. خواندن و یا نوشتن کلماتی چند که سبب ایمنی از چشم زخم و زهر حیوانات باشد. افسون نوشتن. (ناظم الاطباء) : که خاموشی فسون بر مطربان خواند نفس چون مار در سوراخ نی ماند. ناظم هراتی (از ارمغان آصفی).