افگانه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ / نِ] (ص، اِ) بچهء نارسیده و ناتمام را گویند که از شکم انسان و دیگر حیوانات افتد. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (انجمن آرای ناصری). بچهء آدم یا حیوان که از شکم افتاده باشد. (مجمع الفرس). آفکانه. (شرفنامهء منیری). سقطه. آبکانه. (برهان). بچهء نارسیدهء افتاده. جنین ساقط. فکانه. (یادداشت مؤلف). بچهء ناتمام که در کمتر از هفت ماه متولد شود. (غیاث اللغات) :
خام گمنام رفته از خانه
که بود جز جنین و افگانه.
سنایی (از آنندراج).