«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع مص) اکاءه. ارادهء کاری کردن و ناگهان بعلت رسیدن شخصی از آن ترسیدن و از ارادهء خود بازماندن و بددلی کردن. (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). و رجوع به اکاءه شود.