الفی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ] (ع عدد، ص، اِ) تثنیهء اَلْف. دو هزار. الفین. رجوع به الفین شود :
سال سیصد سرخ می خور سال سیصد زردمی
لعل می الفین شهر والعصیر الفی سنه.
منوچهری.