الهی پناه

«لغت نامه دهخدا»

[اِ لا پَ] (ص مرکب) کسی که عالم علم حکمت الهی باشد، و الهی نام فنی است از سه فن حکمت یعنی طبیعی، ریاضی و الهی. (از غیاث اللغات) :
ز فرزانگان الهی پناه
صد و سیزده بود با او براه.
نظامی (از آنندراج).
و رجوع به «الهی» و «الهیات» و «حکمت» شود.