امانت شکستن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ شِ کَ تَ] (مص مرکب) رعایت نکردن امانت. خیانت در امانت :
چو در کیلهء جو امانت شکست
از انبار گندم فروشوی دست.سعدی.