انتظار رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ رَ تَ] (مص مرکب) انتظار بردن. منتظر بودن :
شب همه شب انتظار صبح رویی میرود
کآن صباحت نیست این صبح جهان افروز را.
سعدی.