انتهی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع اِ) ممال انتها. آخر. پایان :
هرکرا شعری بری یا مدحتی پیش آوری
گوید این یکسر دروغست ابتدا تا انتهی.
منوچهری (دیوان ص 140)(1).
(1) - در قصیده ای است بمطلع:
گاه توبه کردن آمد از مدایح و ز هجی
کز هجی بینم زیان و از مدایح سود نی.