انده زده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ زَ دَ / دِ] (ن مف مرکب) غم زده. غمدیده :
بجز آن زلیخای انده زده
بدان غم زده جان ماتمکده.
شمسی (یوسف و زلیخا).
بر آن پیر یعقوب انده زده
دلم آتش است و تن آتشکده.
شمسی (یوسف و زلیخا).