اوستائی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ وِ] (اِخ) منسوب به اوستا (زبان...). از زبانهای هندواروپائی ایران که اوستا کتاب مقدس زرتشتیان به آن نوشته شده. اوستایی به احتمال قوی از زبانهای نواحی شرقی ایران بوده و در آن دو لهجهء قدیم (گاثی) و جدید میتوان تشخیص داد. تاریخ متروک شدن زبان اوستایی بدرستی دانسته نیست. کهن ترین قسمت اوستا (سرودهای زردشت) محتم میان قرون 10 و 6 ق. م. تنظیم شده ولی قسمت عمدهء آن که جدیدتر است متعلق بدورهء هخامنشی است. اوستا که تنها اثر این زبان است بخطی که در اواخر دورهء ساسانی برای نوشتن اوستا از روی خط پهلوی تنظیم شده، نوشته شده. تحقیق زبان اوستایی با توسعهء زبان شناسی تطبیقی پیشرفت بسیار کرده اما هنوز فهم همهء نکات اوستا به آسانی ممکن نیست. (دایره المعارف فارسی).