اهیاج

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) خشک گیاه و یا زردگیاه یافتن زمین را.(1) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - مصدر اعلال شدهء آن اهاجه است و در منتهی الارب نیز بصورت مذکور آمده و در اقرب الموارد بهر دو صورت ضبط شده است.