بادخایه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ] (اِ مرکب) آدَر. (مهذب الاسماء) (نطنزی). دبه خایه. غُری. بادگُند. دِمّ. فتق. معروفست و آن مرضی است. (آنندراج). باد فتق است و در بعض نسخه ها باد قولنج. (شعوری ج 1 ورق 19). رجوع به باد خصیه، بادخایگی، بادخوار، بادخور، غری، فتق و دبه خایگی شود. || کیسهء مملو از دَم (گاز) که در شکم بعض ماهیان نهاده است و آن برای نگاه داشتن تعادل آنانست در اعماق مختلف آب(1). || استسقا. (آنندراج). || بادکنک گوسفند (مثانهء گوسفند) (در گیلان). || بادکنک ماهی (در گیلان). رجوع به بادکنک شود.
.
(فرانسوی)
(1) - Vessie natatoire