باده ده

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ دِهْ] (نف مرکب) می دهنده. شراب دهنده. می گسار. ساقی :
پرستندهء باده را پیش خواند
بچربی فراوان سخنها براند
بدو گفت کامشب توئی باده ده
بطائر همه بادهء ساده ده.فردوسی.