بادهء شفقی

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ شَ فَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) شراب سرخ برنگ شفق. میرزا صائب گوید :
قسم بساقی کوثر که از شراب گذشتم
ز بادهء شفقی همچو آفتاب گذشتم.
(از آنندراج).